"RĘKA FARBIARZA" | WERNISAŻ WYSTAWY MALARSTWA I RYSUNKU JACKA SEMPOLIŃSKIEGO

Prawdy abstrakcyjne znane są nam przed naszym urodzeniem, po czym zapomniane. Żyjąc,

pragniemy – na skutek władzy tęsknoty – przypomnieć sobie coś, jakby déjà vue, coś, co

jest spoza naszego „planu”. Bo tęsknimy za czymś, czego nie mamy w życiu. Liczby i litery,

linie odprowadzają nas w głęboką przeszłość, tę, kiedy nas nie było. Linia nie istnieje,

liczba ‘cztery’ jest tylko dźwiękiem, podobnie głoska. Wprowadzamy to do materii – pisząc i

rysując. Mało tego, pisząc i rysując, siłą rzeczy, nadajemy owym wizerunkom sens. Być może,

dla sensu właśnie przedsiębierzemy czynność pisania i rysowania. A czy to nie nadużycie?

Przecież głównym motorem działania jest tęsknota za zapomnianym. Nadawać sens – to nasza

ludzka aspiracja; ona jednak źle nas prowadzi.

A gdyby znaki, które piszemy, pozbawić sensownego ładu i składu, jednoczącego „systemu”,

może byśmy odnaleźli swą przyrodzoną czystość, czystość bez sensu.

Jacek Sempoliński

Profesor Jacek Sempoliński – malarz, rysownik, pedagog, krytyk i eseista, autor tysięcy prac

– od dawna nie zgadza się na organizowanie wystaw swoich dzieł. Tym bardziej kuratorzy Ręki farbiarza

czują się uprzywilejowani i zaszczyceni, że mogą zaprezentować festiwalowej publiczności

obrazy i rysunki z pracowni profesora, m.in. z cyklów Cyfry arabskie, Litery łacińskie, Litery

żydowskie, Narożnik, Krew utajona, Ręce Trifonowa i Ukrzyżowanie.

Jacek Sempoliński studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, m.in. pod

kierunkiem profesora Eugeniusza Eibischa (1946–1951, dyplom uzyskał w 1956 roku).

Od roku 1956 pedagog warszawskiej ASP. Laureat m.in. Nagrody im. Jana Cybisa

(Warszawa, 1976) i Nagrody im. Brata Alberta (Warszawa, 1986).

Twórczość Jacka Sempolińskiego, wyrosła z tradycji polskiego koloryzmu, pełna jest

dramatyzmu, a wartości moralno-etyczne zajmują w niej pozycję równorzędną z formalnymi.

Janusz Michalik, jeden z uczniów Jacka Sempolińskiego, tak opisuje swojego profesora i

jego malarstwo: „Odporny na mody i konieczność szokowania tworzy sztukę niepowtarzalną,

nie mającą też naśladowców, jedyną, przepełnioną wielkim ładunkiem emocji. W ostatnich

latach następuje w malarstwie profesora Sempolińskiego redukcja środków do niezbędnego

minimum. Modelem staje się idea”.

 

Wystawę można oglądać do 29.10.2011, w godzinach otwarcia galerii.

Miejska Galeria Sztuki, Ośrodek Propagandy Sztuki | ul. Sienkiewicza 44, park im. H. Sienkiewicza
| na wernisaż wstęp bezpłatny | po wernisażu wstęp 2 & 4 PLN (w czwartki wstęp bezpłatny)